همیشه ریزش گل‌ها و میوه‌های جوان نشان از کمبود عناصر عذایی نیست این پدیده خود تنکی (Self thinning) نام دارد و یک امر طبیعی می‌باشد.

بطوریکه در درختان میوه دانه دار فقط ۵ تا ۸ درصد، در درختان میوه هسته دار ۱۰ تا ۲۰ درصد و در مرکبات تنها ۳ تا ۵ درصد از گل‌ها به میوه تبدیل می‌شوند.

نکته‌ی دیگر این که ریزش گل و میوه‌های جوان در درختانی که میوه‌های کوچک دارند (گیلاس و آلبالو) مشکلی ایجاد نمی‌کند اما در میوه‌های درشت نظیر سیب، گلابی، هلو و شلیل بویژه قبل از برداشت می‌تواند موجب تلفات سنگین گردد.

استفاده بیش از حد از نیتروژن در درختان سیب باعث بروز پدیده‌ی آبگزیدگی (Water core) در میوه‌ها می‌شود.

استفاده بیش از حد از نیتروژن در درختان “به” و “گلابی” احتمال آلودگی شاخه‌ها به بیماری آتشک (Fire Blight) را افزایش می‌دهد.

کمبود بُر در آلو موجب ترشح صمغ در درختان می شود.

سوین (کارباریل) ارتباط آوندی را برای انتقال مواد غذایی قطع می کند و در تغذیه درختان میوه اختلال ایجاد می‌کند.

یک پدیده نامطلوب در آلبالو و گیلاس به نام ترکیدگی ناشی از باران (Rain cracking) وجود دارد که می توان آن را با کلسیم تا حدودی کنترل کرد.

 

درختان میوه‌ی آجیلی پتاسیم بیشتری نسبت به دیگر عناصر جذب می‌کنند.

منیزیم و کلسیم به راحتی از خاک آبشویی می‌شوند.

جذب منگنز توسط گیاه در صورت وجود آمونیوم کمتر و در حضور نیترات بیشتر می‌شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Translate »